یک فیلم خاطره‌نویسی خودزندگینامه‌ای که از تصاویر استفاده‌نشده فیلم‌برداری‌شده بین سال‌های ۱۹۶۰ تا ۲۰۰۰ گردآوری شده و با تاملات، موسیقی و تصاویری گذرا از خانواده، دوستان، زندگی شهری و سفر در هم آمیخته است. مکاس این قطعات پراکنده را به ستایشی شاعرانه از خاطره، خوشبختی و گذر زمان تبدیل می‌کند.

مجموعه‌ای از تصاویر فیلم‌های خانگی و خصوصی با قدمت بیش از ۳۰ سال که توسط فیلم‌ساز آوانگارد لیتوانیایی-آمریکایی، یوناس مکاس، فیلم‌برداری شده و توسط خود او «کاملاً تصادفی» و بدون توجه به ترتیب زمانی گردآوری شده است.

فیلم خاطرات خودزندگینامه‌ای جوناس مکاس که از تصاویر فیلم‌برداری‌شده بین سال‌های ۱۹۴۹ تا ۱۹۶۳ برگرفته شده است، سال‌های اولیه تبعید او را به تصویر می‌کشد و تلاش برای ساختن یک زندگی جدید در نیویورک و کشف تدریجی یک جامعه هنری پویا را ثبت می‌کند.

جوناس مکاس فیلمی خاطره‌انگیز و مرثیه‌وار از بازگشت خود به لیتوانی در سال‌های ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۲ می‌سازد و بازدید از زادگاهش، سمنیشکیای، را پس از دهه‌ها تبعید ثبت می‌کند. این فیلم با ترکیب خاطرات شخصی و مشاهدات مستند، هم به تصویری از بازگشت به خانه و هم به تاملی در مورد آوارگی، خانواده و گذر زمان تبدیل می‌شود.

اولین فیلم خاطرات جوناس مکاس که با نام والدن نیز شناخته می‌شود، وقایع‌نگاری شش‌حلقه‌ای از زندگی او در نیویورک دهه ۱۹۶۰ است که لحظاتی با خانواده، دوستان، معشوق‌ها و بت‌های هنری‌اش را در هم می‌آمیزد. این اثر با تلفیق برخوردهای روزمره و پرتره‌هایی از صحنه هنر آوانگارد، تأملی حماسی و شخصی درباره جامعه، خلاقیت و گذر زمان شکل می‌دهد.

باربارا، زن جوانی که غرق در ناامیدی است، به خودکشی فکر می‌کند؛ در حالی که مردی که در کلیسا با او آشنا شده و یک زوج متاهل تلاش می‌کنند او را متقاعد کنند که زندگی هنوز ارزش زیستن دارد. فیلم مکاس این درام صمیمی را با تاملی گسترده‌تر در مورد بیگانگی، سیاست و تلاطم‌های اوایل دهه ۱۹۶۰ آمریکا در هم می‌آمیزد.